Cleistocactus winteri D.R. Hunt 1988 Nazwa nadano temu gatunkowi ku czci Hilde Winter, siostry F. Rittera, z niemiec, która w Europie rozprowadzała zebrane przez F. Rittera kaktusy. Synonimy: Winteria aureispina F. Ritter 1962 rok. Hildewinteria aureispina F. Ritter 1966 rok; Winterocereus aureispinus [F.Ritter] Backeberg 1966 roku; Loxanthocereus aureispinus [F.Ritter] Buxbaum 1974 rok; Borzicactus aureispinus [F.Ritter] G.D. Rowley 1975 rok; Cleistocactus aureispinus [F. Ritter ] D.R. Hunt 1987 rok. Po raz pierwszy roślinę opublikował, jako Winteria aureispiną Friedrich Ritter, w "Kakteen und andere Sukkulenten" 13:1, 4 - 8, w 1962 roku. Ritter odkrył tę roślinę w 1958 roku, pod numerem polowym FR 846. Dzisiaj aktualną nazwę nadał temu gatunkowi D.R. Hunt w 1988 roku. fot. Stanisław Hinz Ojczyzną tego gatunku jest Boliwia: w wąwozie Yapacani, w prowincji Florida. Rozmnażamy je z wysiewu nasion i z sadzonek. Można je jako młode końce roślin szczepić na Harrisia [Eriocereus] jusbertii lub Cleistocactus smaragdiflorus, wtedy kwitną regolarnie i obficie. Na własnych korzeniach rosną i kwitną również dobrze. Zimą trzymamy je widno, w dzień przy temperaturze 15 - 20 °C a w nocy 8 - 12 °C, i niezupełnie sucho.             Budowa: Roślina rosnie w warunkach naturalnych, zwisająco na skałach, od podstawy się rozgałęziają i wydają dużo pędów bocznych. Pędy boczne odgałęziają się również, z górnych częsci pędów. Pędy mają od 40 - 150 cm długości i 20 - 25 mm O, mają wzrost zwisający, ich pędy rozprzestrzeniają się na boki. Naskórek mają barwy zielonej. Żeber posiadają 16 - 17, są 2 - 3 mm wysokości, między areolami mają zatokowe wgłębienia i są tempo zakończone. Bruzdy między żebrami są nieznacznie, wężowo wygiete. Areole mają pokryte jasnobrązowym filcem, są wypukłe, okrągławe, 1 - 1,5 mm O, i są oddzielone od siebie o 3 - 5 mm. Ciernie w całości są barwy żłóto - żółtawej, na poszczególnych egzemplarzach mają kolor jednolity. W starszym wieku nie stają się szare [podobnie jak to ma miejsce u Haageocereus], są delikatne, proste i giętkie. Cierni posiada około 30, są promieniście ułożone, mają 4 - 10 mm długości. Ciernie usytuowanych najbardziej po zewnętrznej stronie, są najdłuższe. Ciernie środkowe są nieco masywniejsze i odstające, ułożone we wszystkich kierunkach od areoli, jest ich około 20, są 5 - 10 mm długości. Ciernie wyłaniają się z górnej częśći areoli i są najdłuższe. Na bocznej strefie kwitnienia starszych pędów, ciernie są często wydłużone. Kwiaty ukazują się na pędach z boku, przede wszystkim na bokach pędów, które są najintensywniej naświetlone. Kwiaty są otwarte w dzień i noc, przez okres kilku dni, nie wydzielają zapachu i wznoszą się prosto ku górze. Pąki w swoim początkowym sadium rozwoju, są usytuowane prawie prostopadle do osi pędów. W późniejszym okresie rozwoju, w miejscu występowania miodników, kształtuje się zgięcie ku górze, pozycja ta zależy od ułożenia pędu, co powoduje w którą stronę, zgięcie okwiatu powstaje. Kwiaty zginają się w kierunku przeciwnym, do siły ciążenia. Skaśny otwór, górnej części rurki kwiatowej, jest uwarunkowany od wysokości pylników. Kwiaty mają 40 - 60 mm długości [u roślin zdegradowanych mniej niż 30 mm] i mają 50 mm O. Zalążnię posiadają 4 - 5 mm długości i szerokości, barwy blado - zielonej, do blado - karminowej, z licznymi wąsko - trójkątnymi, 0,5 - 1 mm długości, białymi do blado - brązowych, 1 - 1,5 mm oddalonych od siebie łusek z nielicznymi, krótkimi, białymi włoskami. Rurka kwiatowa powyżej nektarium, jest pokroju około 3 mm szerokości, u góry 4 - 6 mm szerokości. Górna krawędź rurki kwiatowej jest do 5 mm wyższa od strony niższej. Rurka w środku ma barwę blado - karminową, do prawie koloru białego, po zewnętrznej stronie, jej barwa jest zbliżona do koloru działek kielicha. Działki kielicha są jednak bardziej blade, od wąsko – trójkątnych łusek dolnych, które mają około 2 mm długości i są nieco bielsze lub zielonkawe, z nielicznymi, białymi włoskami. Wyżej położone łuski mają 3 - 5 mm długościi są barwy intensywniej czerwonej, z bladą krawędzią bez owłosienia. Nektaria mają 3 - 4 mm długości, 2,5 - 4 mm szerokości, barwy nieco karminowej, do brązowo - różowej, są zamknięte skośną ku górze skierowaną przeponą, barwy czerwonawej. Pręciki są rozmieszczone u dołu i u góry rurki kwiatowej. Te dolne są usytuowane tylko 3 - 5 mm nad miodnikami, po bokach rurki kwiatowej. Druga seria pręcików umieszczona jest dopiero w górnej krawędzi rurki kwiatowej, są usytuowane w pierścień, w pobliżu górnej krawędzi otworu rurki kwiatowej. Dolne pręciki mają 25 - 35 mm długości, te górne mają 17 - 23 mm długości. Pylniki mają linealne, 1,5 - 2,5 długości oraz 0,5 mm szerokości i grubości, barwy fioletowej, pyłkowiny są koloru bialego. Słupek posiada 40 - 50 mm długości, 0,5 mm grubości, ku górze barwy karminowej lub brązowawej, ku dołowi koloru białego. Piórek znamienia posiada 5 - 6, barwy jasnozielonej, mają 2 - 3 mm długości i są nieci pochylone ku sobie, wystają ponad pylnikami. Owocnie ma barwy zielonej, do czerwonawo - zielonej, ku górze zielonkawo - brązowej, jest prawie kulista, ma 7 - 10 mm długości i szerokości. Pokryta jest trójkątnymi, bardzo szpiczastymi, 0,5 - 1 mm długości, brązowymi do czerwonawych, z białymi krawędziami łuskami, które są od siebie oddalone o 2 - 3 mm , z ich kątów wyłaniają się nieliczne, malutkie, białe włoski. Owocnie w czasie dojrzewania pękają w górnej części, są wypełnione zupełnie białym, soczystym, prawie śluzowatym miąższem. Nasiona o pokroju mieszka, mają grzbiet bardziej wypukły, około 1 mm długości i 0,5 mm szerokości i grubości.Łupina nasienna jest barwy czarnej, nieco matowej, jest pokryta bardzo delikatnymi brodaweczkami, które się łączą w podłużne żębra. Więciej fotografi w GALERI