Cleistocactus smaragdiflorus [F.A.C. Weber] Briktton & Rose 1920 Nazwa s tej rośliny się wywodzi od szmaragdowej barwy kwiatów. Synonimy: Cereus smaragdiflorus F.A.C. Weber 1894 rok. Po raz pierwszy Po raz pierwszy roślinę opisał jako Cereus smaragdiflorus F.A.C. Weber [1830 - 1903], francuski badacz sukulentów, w " Dict. Hort. " Bois D. : 281. 1894 roku. Dzisiaj aktualną nazwę nadali temu gatunkowi N.L. Britton & Rose J.N., w " The Cactaceae" tom II: 174/5. 1920 roku. fot. Stanisław Hinz Ojczyzną ich jest Argentyna, częto rośnie na skałach w prowincji Jujuy, Salta, Catamarca i La Rioja. Rośliny pozostają małe, kwitną już od 25 cm wysokości, kwiaty ukazują się przez całe lato i są samopylne.             Budowa: Rośliny rosną częściowo wznosząc się skośnie ku górze, są rozpostarte lub pokładają się na ziemi. Naskórek mają matowo - zielony, do szaro - zielonego, z wyjątkiem areoli jest on gały. Pędy posiada masywne, do 35 mm O. Żeber posiadają 12 - 14, mają 5 mm wysokości i nie są karbowate, lecz są podzielone na wyraźne, nie głębokie, podłużne bruzdy. Areole w górnej części pędu są oddalone od siebie o 6 - 9 mm, mają pokrój eliptyczny, lub prawie kolisty, są pokryte bardzo krótką, jasnobrązową wełną. Cierni bocznych posiada 19 - 14, są cieńsze od cierni środkowych, przeważnie krótsze, od 10 mm, barwy blado - żółtej i są przeważnie skierowane ku dołowi. Cierni środkowych ma 4 - 6, wyłaniają się ze środka areoli; cierń skierowany ku dołowi jest przeważnie najdłuższy i ma 30 - 35 mm długości, cierń skierowany ku górze jest przeważnie nieco krótszy, niekiedy jest ich stosunek długości obydwu cierni, odwrotny. Te 2 - 4 ciernie środkowe usytuowane po bokach, są stale krótsze i około 15 - 20 mm długości. Wszystkie są sztywnę, kłujące, barwy jasnej - blado - żółtej, i przważnie u podstawy ciemnobrązowej. Na nowych przyrostach są przwie zupełnie brązowe, tylko na czubku są żółte. Kwiaty posiada regularne, rurkowe, nieco wybrzuszone, mają 42 mm długości, w środku 11 - 12 mm szerokości, barwy karminowo - czerwonej z małymi podbarwieniami na żółtawo. Na zewnątrz są pokryte licznymi łuskami, z ich katów wylaniają się pęczki białych, kędzierzawych, cienkich włosów, 1 - 4 mm długości, które dolną część kwiatu [ze względu na gęstość usytuowanych łusek] intensywniej otulają, lecz całkowicie nie zakrywają czerwonego koloru.łusek i są nieco intensywniej czerwone, w porównaniu z zewnętrznym zabarwieniem kwiatu, przy czym silnie błyszczą, są grube i pokryte gruczolowym wyglądem. Najniżej usytuowane łuski są trójkątne z długim szpicem, mają 2 mm długości i 1 mm szerokości z białym, przezroczystym szpicem Środkowe łuski okrywy mają 4 mm długości i 1,5 mm szerokości. Te najwyżej położone listki okrywy stopniowo przechodzą w działki kielicha, które są lancetowate i stopniowo się szpiczasto zwężają, mają 6 – 8 mm długości, z zielonym, na zewnątrz wygiętym końcem. Płatki posiada o pokroju lancetowatym, mają 7 - 8 mm długości i 2 - 3 mm szerkości, są usadowione z szeroką podstawą, przechodząc w delikatny czubek. U podstawy są barwy jasnoczerwonej, ku końcowi przybierają kolor jasnozielony, są wygięte ku środkowi i prawie całkowicie zamykają otwór korony kwiatu. Pręciki usytuowane w jedną gęstą serię, nieco 3 - 4 mm ponad zalążnią, na wewnętrznej stronie rurki kwiatowej i nie wystają ponad okwiat. Nitki pręcikowe są błyszcząco - białe, około 25 - 30 mm dlugości. Pylniki 1 - 1,5 mm długości, barwy żółtej. W pobliżu górnego końca rurki kwiatowej jest usytuowana druga seria pręcików, których nitki są dużo krótsze, i nieco wystają ponad krawędź rurki kwiatowej. Zalążnię posiada półkulistą, od góry spłaszczoną. Słupek barwy białej, ku górze staje się zielonkawy, jest 35 mm długości, posiada 8 jasnozielonych piórek znamienia, 4 mm długości. Owonia jest kulista, 15 mm szerokości, barwy jasnoczerwonej. Nasiona o pokroju wydłużonej czapki, są mniej niż 1 mm duże. Łupina nasienna jest błyszczaca , czarna, pokryta dołeczkowymi punktami. Więciej fotografi w GALERI