Cleistocactus sepium [ Knuth] Weber ex Roland - Gosselin 1904 Nazwa tego gatunku się wywodzi od łacińskiego określenia "sepium", co się równą "sepes" i oznacza "ten płot", a odnosi się do miejscowego zwyczaju, używania tych roślin do obsadzania żywopłotów. Synonimy: Cactus sepium Knuth 1823 rok; Cereus sepium [Knuth] de Condolle 1828 rok.; Borzicactus sepium [Knuth] Britton et Rose 1920; Borzicactus ventimiglie Riccibono 1909 Borzicactus morleanus Britto & Rose 1920; Borzicactus jajoianus Backeberg 1935 rok; Loxanthocereus jajoianus [Backeberg] Backeberg 1942 rok; Borzicactus websterianus Backeberg 1937 rok; Borzicactus aequatorialis Backeberg 1957 rok. fot. Stanisław Hinz Po raz pierwszy tę roślinę opisał jako Cactus sepium Reinhardt Gustav Paul Knuth [ 1874 - 1957] Berlin, niemiecki pedagog i botanik, opublikował w [H.B.K.] " Humboldt, Bonpland, Knuth", w Nova Genera of Species Plantarum" w 1823 roku. Dzisiaj aktualną nazwę nadali tej roślinie F.A.C. Webere ex Robert Roland - Gosselin w 1904 roku. Obecnie właściwego zaszeregowania dokonał Edward F. Anderson, w swojej książce "The Cactus Family" wydanej w 2001 roku. Ojczyzną tych roślin jest Ekwador: występują w pobliżu Riobamba, u podnóża Chimborazo, na suchych miejscach, na pagórkach naokoło Ambato, między Ambato i Quito, koło San Antonio, na półbnoc od Quito. Rośliną wcześnie wchodzi w okres kwitnienia, dobrze rosną przy 20 °C. W warunkach naturalnych rośną w gliniastym podłożu, na około 1800 m wysokości.             Budowa: Roślina rośnie wznosząc się ku górze, ma pokrój kolumnowy. Rośnie pojedynczo, lub u podstawy nieco się rozgałęzia, na końcu się nieco zwęża. Wierzchołek ma pokryty ciemnobrązowymi cierniami i rzadkimi, barwy żółto - białej, wełnistym włosami. Pędy mają około 40 mm O, na nowych przyrostach, naskórek jest matowo - błyszczący, barwy żółto - zielonej, z czasem stają się ciemnozielone, a na końcu korkowacieją [ przbiera barwę rdzawo - brązową]. Żeber posiada 9, są przez wyraźne, często formą pofalowanej bruzdy, oddzielone od siebie. Żebra mają do 8 mm wysokości, z upływem czasu stają się bardziej spłaszczone, na wierzchu szeroko zaokrąglone. Nad areolami, przez wąskie, poprzeczne karby podzielone na człony. Areole są od siebie oddalone o 15 - 20 mm, stsunkowo duże, nieco wydłużone, z krótkim, żółtawo - białym, wełnistym owłosieniem, które z czasem ginie. Cierni bocznych posiada około 8 - 11, są usytuowane skośnie - stercząco do przodu, te dolne są najdłuższe, mają ponad 10 mm długości a pokrój szydlasto – igiełkowy. Ciernie są kłujące, nieco wygięte, barwy biało - szarej z ciemniejszym końcem. Cierń środkowy ma tylko jeden, jest masywniejszy, prosto - wystający, lub skośnie skierowany ku dołowi, ma prawie 30 mm długości, barwy biało - szarej z ciemnym końcem. Wszystkie ciernie na nowych przyrostach, są koloru ciemno - czekoladowego, a u podstawy jasnoszarego. Kwiaty posiada około 75 mm długości, są nieco zygomorficzne, około 30 mm szerokości. Zalążnię posiada małą, płaską, 5 mm wysokości i 10 mm szerokości jest barwy ciemnozielonej. Rurka kwiatowa barwy ognisto - czerwonej, jest pokryta podłużnymi rowkami oraz stosunkowo krótkim, trójstronnymi, szpiczastymi łuskami, barwy blado - mętnie - zielonkawej. Z ich kątów wyłania się jasnobrązowe, poskręcane, wełniste owłosienie. Płatki wewnętrzne mają 22 mm długości i 7 - 8 mm szerokości, u góry są szeroko, w kształcie klina, zaokrąglone. Działki kielicha mają bardziej wysmukłe i szpiczaste, intensymnie kwisto - czerwone, w porównaniu z barwą rurki kwiatowej. Pręciki z nitkami pręcikowymi, są stopniowo rozmieszczane na wewnętrznej stronie, ścianki rurki kwiatowej. Najbardziej na zewnątrz usytuowane pręciki są rozmieszczone w pobliżu korony kwiatowej, a te najbardziej usytuowane w środkowej części, wyłaniają się i są przyrośnięte u podstawy rurki kwiatowej. Nitki pręcikowe są w górnej części barwy karminowej, a w dolnej mają kolor biały. Komora miodnikowa jest wielkości ziarna grochu, które przepuszcza tylko słupek. U podstawy pręcików , wyłaniają się rozgałęzione włosy, które zamykają komory nektarowe, jeszcze mocniej je uszczelniają. Słupek mają 52 mm długości, barwy białej, w górnej części jest słabo podczerwieniony. Piórek znamienia posiada 9, mają 5 mm długości, barwy żółtawej, z wysokością równają się najdłuższym pręcikom. Owocnia ma pokrój kulisty, barwy czerwonej, jest owłosiona i nadaję się do zpożycia jagoda, ma okjoło 15 mm O. Nasiona są okrągłe lub pokroju czapki, mają około 1 mm O. Łupina nasienna jest błyszcząca, barwy czarnej, jest pokryta dołeczkowymi punktami, ułożonymi w rzędy. Więciej fotografi w GALERI