Cleistocactus roezlii [F. Haage ex K. Schumann] Backeberg 1935 Nazwa Roślina swoją nazwę otrzymalą ku czci Benedikto Roezl z Pragi [1824 – 1885] był austryjackim, podrózującym botanikiem po Ameryce Południowej. Synonimy: Cereus roezlii F. Haage ex K. Schumann 1898 rok; Borzicactus roezlii [F.Haage ex K. Schumann] Backeberg 1937 rok; Seticereus roezlii [F. Haage ex K. Schumann] Backeberg 1949 rok; Borzicactus roezlii [Haage jun.] Borg; Borzicactus roezlii [Haage jun.] Fric et Kreuzinger 1935 rok.. Po raz pierwszy roślinę opisał jako Cereus roezlii F. Haage ex K. Schumann w książce Karla Schumanna "Gesamtbeschreibung der Kakteen" strona 64 z 1898 roku. Do dzisiaj aktualnej nazwy nadał temu gatunkowi Curt Backeberg [1894 - 1966], w "Kaktus - ABC" :190. 1935 roku. fot. Stanisław Hinz Ojczyzną tych roślin jest dolina Bellavista – Olmos oraz Północne Peru i Maration, koło Bellavista.             Budowa: Roślina się rozgałęzia, jest szeroko i luźno rozkrzewiona, daje boczne odrosty od podstawy rośliny aż prawie do końca pędów. Niekiedy tworzy małe drzewka do 2 m wysokości i szerokości. W uprawie trudno się rozgałęziają, rosną kolumnowo, wierzchołki mają zaokrąglone i nieznacznie wgłębione. Pędy mają kolumnowe o naskórku barwy szaro - zielonej, mają do 70 mm O. Początkowo wznoszą się ku górze, z czasem się wyginają na boki, lub ku dołowi, w Europie się nie rozgałęziają. Żeber posiadają 9, są proste, nad areolami są podzielone poprzecznymi bruzdkami 3 - 4 mm głębokości, lub mają karby w kształcie litery "V". Żebra ma błyszczące, na górze bardzo tempo zakończone. Areole posiada koliste lub mają kształt zbliżony do odwróconego jajka, mają około 3 mm O, są od siebie oddalone o około 20 mm. Areole są usytuowane poniżej wgłębienia w kształcie litery "S", początkowo są barwy żółtawej, z czasem stają się szare. W areolach, w miarę starzenia się roślin, wyłaniają się najpierw pojedyncze i przeważnie wznoszące się, włosiste szczecinki, które z czasem gęstnieją, lecz nie tworzą gęstego czuba. Cierni bocznych posiada 9 - 12, są rozpostarte naokoło areoli. Najdłuższym cierniem jest ten dolny, ponieważ ma do 10 mm długości, jest szydlasty, barwy jasnobrązowej. Cierń środkowy jest tylko jeden, dłuzszy, o różnej od 10 - 40 mm długości. Kwiaty posiada czerwone, o słabo zgiętej rurce kwiatowej, są nieznacznie zygomorficzne. Krawędź korony jest nieco rozluźnionai nieznacznie skośna. Płatki posiada wąskie, słabo rozwarte, nieco wygięte na zewnątrz, koloru czerwonego. W starszym wieku kwiaty ukazują się licznie. Więciej fotografi w GALERI