STRONA GŁÓWNA  l  WSTĘP  l  BUDOWA  l  ROZMNAŻANIE  l  UPRAWA  l  ZNACZKI  l  ODZNAKI  l  GALERIA  l  INNE  l  LINKI
 GATUNKI:
Cleistocactus acanthurus
Cleistocactus baumannii
Cleistocactus baumannii forma flavispinus
Cleistocactus brookeae
Cleistocactus buchtienii
Cleistocactus candelilla
Cleistocactus ferrarii
Cleistocactus fieldianus
Cleistocactus hyalacanthus
Cleistocactus icosagonus
Cleistocactus neoroezlii
Cleistocactus palhuayensis
Cleistocactus parapetiensis
Cleistocactus parviflorus
Cleistocactus ritteri
Cleistocactus roezlii
Cleistocactus samaipatanus
Cleistocactus sepium
Cleistocactus sextonianus
Cleistocactus smaragdiflorus
Cleistocactus strausii
Cleistocactus tarijensis
Cleistocactus tupizensis
Cleistocactus vulpis - cauda
Cleistocactus winteri


Cleistocactus ritteri
Backeberg 1959


Nazwa gatunek ten otrzymal ku czci Friedricha Rittera [1898 - 1989] niemieckiego eksploratora i autora o kaktusach.

Synonimy:
Cephalocleistocactus ritteri [Backeberg] Backeberg 1962 rok.

Po raz pierwszy i do dzisiaj aktualnie roślinę tę opisał jako Cleistocactus ritteri, Curt Backeberg[ 1894 - 1966] niemiecki eksplorator i autor ksiązek o kaktusach, w czasopiśmie "Kakteen und andere Sukkulenten" 10: 11, 163 w 1959 roku.
(27kB)
fot. Stanisław Hinz


Ojczyzną tego gatunku jest Boliwia: w prowincji Yungas, na wysokości 1100m n.p.m..

            (15kB)
Budowa:
Rośliny wznoszą się ku górze, u podstawy się rozgałęziają.

Pędy posiada kolumnowe, wznoszą się ku górze, mają ponad 100 cm wysokości i 30 mm O.

Żeber początkowo posiada 8, z czasem ilość ich się zwiększa do 12 - 14, a nawet więcej, są niskie i bardzo wąskie, lekko podzielone na wzgorki.

Areole są usytuowane na bardzo malutkich wzgórkach, które są od siebie oddalone o 5 mm. Początkowo są pokryte brązowym filcem, który zmienia się na kolor czerwony.

Ciernie boczne i Srodkowe są na początku trudne do odróżnienia od siebie, najpierw wszystkie są delikatnie szczeciniaste. Na wierzchołku są gęsto ułożone i wznoszą się ku górze, początkowo są białe, z czasem stają się bardziej rozpostarte, mniej lub więcej splecione. W końcowej fazie jest ich do 30 bocznych, są bardzo cienkie i szkliste, na końcu wykształca się około 5 żółtawych, nieco masywniejszych cierni środkowych. Te środkowe można łatwiej odróżnić, ten najdłuższy jest bardziej odstający i ma 10 mm długości. W strefie kwitnienia tych roślin, najpierw ukazują się pojedyncze i cienkie, lecz dłuższe, szczeciny, które tworzą stopniowo, do 30 mm długości skupienia. Często te szczeciny ukozują się po tej samej stronie, na której wyłaniaja się największa ilość kwiatów.

Kwiaty stopniowo się ukazują w większości, jeden nad drugin, te które kwitną najwyżej, wyłaniają się w pobliży wierzchołka pędów. Kwiaty mają około 40 mm długości, są wysmukłe, prawie gołe, barwy cytrynowo - żółtej. Rurkę kwiatową ma takiego samego koloru, naokoło miodników jest nieco pogrubiala i ma nad nimi zwężenie do około 5 mm O. Komora miodnikowa ma 5 mm długości i 3 mm O. Rurka kwiatowa jest pokryta malutkimi, szpiczastymi, w zabarwieniu nieco ciemniejszymi łuseczkami. Działki kielicha posiada barwy lekko zielonkawej, są wąskie, około 1,5 mm szerokości i mniej lub więcej odstające, a w górnej części są koloru żółto - zielonego. Płatki posiada wystające prosto ku górze, w środku i ku końcowi są barwy zielonej, poz tym sa koloru cytrynowo - żółtego. Pręciki są ułożone w dwóch seriach, barwy białawej. Słupek ma około 35 mm długości, jest bardzo cienki, bawy żółtawej. Piórka znamienia wznoszą się ku górze, są barwy zielonej.

Owocnię posiada barwy żółtej, pokrojem jest zbliżoną do kulistej, ma 15 mm grubości.


Więciej fotografi w GALERI


WabMaster: radek@ahz.pl