Cleistocactus palhuayensis F. Ritter & Shahori 1980 Nazwa: Rośliną otrzymała swoją nazwę od miejca występowania: czuli wąwozu "Palhuaya". Synonimy: Cleistocactus viridiflorus Backeberg 1963 rok; Ceohalocleistocactus pallidus Backeberg 1966 rok.. Po raz pierwszy opisał tę rośline jako Cleistocactus viridiflorus Curt Backeberg w "Descr. Cact. Nov." III: 5, 1963 rok. Do dzisiaj aktualnego opisu tej rośliny dokonali: F. Ritter & Shahori, w książce "Kakteen in Südamerica" tom II: 688. 1980 rok. fot. Stanisław Hinz Ojczyzną tego gatunku jest Boliwia: w kotlinie Consata i w wąwozie Palhuaya, oraz Muneas w prowincji Rio Palhuyaya. Roślinę odkrył F. Ritter w 1954 roku; nr polowy FR 324.             Budowa: Roślina wznosi się ku górze, ma 2 - 3 m wysokości i od podstawy słabo się rozgałęzia. Naskórek posiada barwy trawiasto - zielonej. Pędy mają przeważnie [ w warunkach naturalnych] 15 - 25 mm grubości, [w uprawie szczepione mają do 40 mm grubości]. Żeber posiadają 14 - 19, mają kilka wysokości, na wierzchołku są zaokrąglone i poprzecinane tylko małymi karbami. Ponad areolami, od tych karbów zchodzą ku dołowi jeszcze karby w kształcie litery “V” nad areolami. Bruzdy rozdzielające żebra, są tylko nieznacznie wężowo pofalowane. Areole posiada barwy jasnobrązowe filcowane, mają około 2 mm O, i są oddalone od siebie o około 3 - 6 mm. Ciernie posiadają igiełkowe, proste. Cierni bocznych posiadają około 20, mają 5 - 7 mm długości, barwy białej, są delikatne i nieco odstające. Cierni środkowych posiadają około 10, są nieco masywniejsze, igiełkowe, odstające, barwy żółtawo – białej do żółtawych, o różnej długości, od 5 - 20 mm. W strefie kwitnienia nie posiadają żadnych szczeciniastych skupień, lecz ich ciernie środkowe w całości są tam nieco dłuższe. Kwiaty ukazują się u nich przeważnie po jednej stronie pędu, w warunkach naturalnych mają przeważnie 30 - 35 mm długości [w uprawie i szczepione, kwiaty mają 40 - 50 mm długości]. Kwiaty ich są proste, lub tylko z nieznacznie skośną koroną. Zalążnię mają koloru zielonkawego, jest pokryta brązową wełną. Miodniki posiada barwy żółtawej, zamknięte są półprzepuszczalną przegrodą, na której jest usytuowana rurka kwiatowa. Rurka kwiatowa jest o pokroju rurki, raczej barwy cytrynowo – żółtej, ma około 5 - 8 mm grubości, jest pokryta bardzo małymi, żółtawo - zielonymi łuskami i brązową wełną. Nitki pręcikowe osiada barwy białej, a pylniki kremowej. Słupek barwy żółtawej, jest zakończony pięcioma krótkimi, zielonymi piórkami znamienia, które są usytuowane nieco poniżej, górnej korony kwiatu. Płatki mają 5 - 7 mm długości i 1,5 - 2 mm szerokości, są linealne z krótkim szpiczastym końcem. Od srodka są barwy białej, po zewnętrznej stronie mają kolor blado - żółtawo - zilony. Otwór korony tylko nieznacznie wystaję pona rurkę kwiatową. Owocnię mają kulistą, barwy blado – zielonej, jest pokryta podobnie jak zalążnia. Nasiona mają 1,5 mm długości, 1 mm szerokości i 0,4 mm grubości. Łupinę nasienną posiada barwy czarnej, błyszczącej, pokryta jest spłaszczonymi, ułożonymi w rzędy, delikatnym, brodawkowym ornamentem. Więciej fotografi w GALERI