Cleistocactus neoroezlii [ F. Ritter] Buxbaum Nazwa swoją roślina otrzymała ku czci Benito Roezl, który w latach siedemdziesiatych dziewiętnastego wieku, podróżował po Meksyku, Boliwii i Peru. Synonimy: Borzicactus neoroezlii F. Ritter 1961 rok; Cereus roezlii [H. Haage jr.] K. Schumann 1898 rok. Cereus H. Haage junior Cat. Po raz pierwszy roślinę opisał jako Cereus roezlii K. Schumann w swojej książce "Gesamtbeschreibung der Kakteen" 1898 roku na stronie 64. Do dzisiaj aktualną nazwę nadał tej roślinie w książce "Die Kakteen - H. Kranz" prof. dr. F. Buxbaum w zeszycie 36, z 1967 roku. fot. Stanisław Hinz Ojczyzną tego gatunku jest: Pólnocne Peru, dolina Bellavista, lub w pobliżu Bellavista.. Uprawa tych roślin jest podobna do Haageocereus.             Budowa: Roślina się rozkrzewia lub tworzy niskie dzrzewka, rośnie do 1- 3 m wysokości i kilka metrów szerokości, u podstawy do prawie samego wierzchołka, jest bogato rozgałęziona. Pędy mają 45 - 60 mm O, sa barwy zielonej, początkowo rosną pionowo w górę, późnie na boki, lub wyginają się ku dołowi. Żeber posiada 7 - 14, są błyszczące, u góry bardzo tempo zakończone, ku ich podstawie prawie się nie poszerzają, mają 5 - 10 mm wysokości i 15 - 20 mm szerokości, Podzielone są przez ostre, wąskie, wężykowato wydłużone, podłużne brózdy, które rozdzielają żebra. Żebra są stosunkowo głeboko karbowane w litrę "V", nad areolami, nawet do połowy wysokości żeber. Areole są początkowo pokryte brązowym, szybko szarzejącym się filcem, mają pokrój owalny do prawie trójkątnych, ku górze są rozszerzone, mają 5 - 8 mm długości, u góry 4 - 6 mm szerokości, usytuowane w górnej części brodawkowego wybrzuszenią i nieco wgłębione. Areole są od siebie oddalone o 7,5 - 13 mm. Ciernie posiada brązowe, rzadziej czarne, z czasem stają się szare. Cierni bocznych posiada 10 - 14, z czasem do 22, są delikatne i igiełkowe, usytuowane naokoło areoli, mają 3 - 10 mm długości. Te najniżej położone, a niekiedy również te górne [boczne] są najdłuższe, wszystkie są prawie jednakowej grubości i są proste. Cierni środkowych posiada niekiedy 4 - 6, są krótkie , stosunkowo sztywne i cienkie, mają 5 - 10 mm długości niekiedy nawet do 6 cm długości, są proste i nieznacznie zgięte ku dołowi. Do tego dochodzą jeszcze jeden lub więcej, bardzo krótkich, słabych, w pobliżu górnej części areoli, U wysokich pędów wyrastają jeszcze dodatkowo ciernie szczeciniaste, odstające i 10 - 20 mm długości. To tworzenie się tych szczecinek na końcu starych pędów nie jest w żadnym wypadku powiązane ze strefami kwitnienia, które wytwarzają cienkie szczeciniaste ciernie w strefie kwitnienia, jak u Cleistocactus icosagonus. Kwiaty mają 60 - 70 mm długości, są bez zapachu, przeważnie zygomorficzne aż do promienistych. Na jednym pędzie mogą być ysytuowane obok siebie kwiaty zygomorficzne i aktinomorficzne [promieniste]. Ta tendencja do tworzenia zygomorficznych jest podstawową, lecz z niewiadomych przyczyn, ta cecha nie jest zawsze domimująca i przeważa we wszystkich kwiatach tgego gatunku. Zalążnię ma 6 - 8 mm długości i 8 - 12 mm szerokości, u dołu jest zielona, w górenej części czerwona pokryta jest trójkątnymi, spiczastymi, jasnej lub ciemnej barwy luskami, 0,5 - 1,5 mm długości i nielicznymi wełnistymi włoskami. Miodniki posiada małe, pełne nektaru, mają pokrój odwróconego lejka, 2 - 3 mm długości, 0,75 - 1 mm otaczają słupek. Naokoło, u podstawy słupka są usytuowane w pierścień pręciki, które wyłaniają się blisko ujścia nektarników. Rurka kwiatowa w kształcie trąbki a w przekroju jest kolista do owalnej, ma 30 - 40 mm długości. Jest prosta a u skośnych kwiatów, w górnej części skrzywiona. Po zewnętrznej stronie jest krwisto czerwona, u dołu pokryta żółtawymi lub czerwonymi łuskami, i małymi, białymi, lub czarnymi, wełnistym włoskami. Płatki posiada 12 - 15 mm długości i 5 - 7 mm szerokości, na końcu są tempo zakończone, u dołu 1 szerokości zwężone, w 3 wysokości są najszersze. Te najbardziej na zewnątrz usytuowane są zakończone krótkim szpicem oraz mało zwężoną podstawą. Te górne płatki u skośnych kwiatów, wznoszą się prosto ku górze, te dolne nieco pochylają się na zewnątrz. Wszystkie są barwy szkarłatno - czerwonej z fioletową krawędzią, razem tworzą wąski otwór. Nitki pręcikowe barwy białej, ku górze mają kolor czerwony, są 35 - 40 mm długości. Te które się wyłaniają z górnego pierścienia mają 10 - 13 mm długości i są równe długością zpłatkami lub je przwyższją o 5 mm. Pylniki mają barwy kremowej do różowej, są około 1 mm długości z prawie białym pyłkiem. Słupek barwy białej, jest w górnej części również koloru czerwonego, ma 50 - 55 mm długości, z czego na znamię przypada 4 - 5 mm. Piórek znamienia posiada 8 - 10, są rozpostarte, barwy blado - zielonkawo - żółtej, nie występują ponad pylnikami. Owocnię ma 20 - 40 mm długości i do 25 - 40 mm szerokości, w przekroju jest przewążnie owalną. Owocnię posiada barwy żółto – pomarańczowej do czerwono - pomarańczowej, jest pokryta guzkami. W górnej części tych płaskich guzkow, są usytuowanew 0,5 - 1,5 mm długości i 1 - 3 mm szerokości jasne łuski, z małą ilością białych włosków. Owocnia w czasie dojrzewania pęka z góry, miąższ owocni jest biały, wodnisty. Na owocni pozostają resztki zeschniętego okwiatu. Nasiona mają 1,8 mm długości i 1,2 mm szerokości oraz 0,6 mm grubości. Grzbiety ich są mocno wybrzuszone, z czarną, nieco błyszczącą, pokrytą delikatnym, dołeczkowanym ornamentem. W pobliżu znaczka łupina nasienna jest delikatnie brodawkowana. Więciej fotografi w GALERI