STRONA GŁÓWNA  l  WSTĘP  l  BUDOWA  l  ROZMNAŻANIE  l  UPRAWA  l  ZNACZKI  l  ODZNAKI  l  GALERIA  l  INNE  l  LINKI
 GATUNKI:
Cleistocactus acanthurus
Cleistocactus baumannii
Cleistocactus baumannii forma flavispinus
Cleistocactus brookeae
Cleistocactus buchtienii
Cleistocactus candelilla
Cleistocactus ferrarii
Cleistocactus fieldianus
Cleistocactus hyalacanthus
Cleistocactus icosagonus
Cleistocactus neoroezlii
Cleistocactus palhuayensis
Cleistocactus parapetiensis
Cleistocactus parviflorus
Cleistocactus ritteri
Cleistocactus roezlii
Cleistocactus samaipatanus
Cleistocactus sepium
Cleistocactus sextonianus
Cleistocactus smaragdiflorus
Cleistocactus strausii
Cleistocactus tarijensis
Cleistocactus tupizensis
Cleistocactus vulpis - cauda
Cleistocactus winteri



Budowa

Rośliny tego rodzaju w młodym wieku, rosną początkowo pionowo ku górze, dają odrosty przeważnie u podstawy, lub z boku pędów. Tworzą wielopędowe grupy nawet do 3 m wysokości krzewy, sporadycznie mogą tworzyć niskie drzewka. Niektóre gatunki mają wzrost leżąco - opierający się, lub zwisający albo o pędach leżących z wznoszącym się górnym końcem pędów. Wszystkie gatunki tego rodzaju są bardzo zmienne w pokraju, wzroście i wielkości pędów, cierni i budowie kwiatow. U jednej i tej samej rośliny mogą wystepować, róznorodnej wielkości kwiaty.

fot. Radosław Hinz


(23kB) Pędy posiadają przeważnie średniej wielkości, wysmukłe, cylindryczne, kolumnowe,od około 2 cm do 5 – 6 cm O, posiadają liczne, niskie, zaokrąglone żebra, które są częśto zakreślone, poprzecznymi brózdkami lub karbami w literę "S".

Areole są często usytuowane blisko siebie i pokryte krótkim wełnistym owłosiem. U niektórych gatunków, w okresie dojrzałości do kwitnienia, tworzy się pas gęstych, szczeciniastych pseudocecephalium.

Ciernie posiada liczne, przeważnie pokrywają areole, są igiełkowe, bardzo ładne i ostre, które łatwo się łamią, dla tego przed poruszeniem ich w czasie przestawiania, przesadzania [ szczególnie gatunki o delikatnych cierniach] neleży na 1 - 2 godziny przed tą czynnością, lekko spryskać lub zamgławić, wtedy zmiękną i stają się giętkie.Większość gatunków posiada również wspaniałe i barwne ciernie, dla których warto je uprawiać w kolekcjach, ponieważ są również atrakcyjne bez kwiatów.

Pąki kwiatowe na niektórych gatunkach, ukazują się już na wiosnę a ich wyłanianie trwa przez cały okres intensywnego wzrostu. Pąki wytworzone pod konie okresu wegetacji, w naszych europejskich warunkach klimatycznych, się nie wykształcają i nie zakwitają z braku dostatecznego naświetlenia.

Kwiaty posiadają o wąskiej, wysmukłej rurce kwiatowej, najczęściej ukazują się w dużej ilości i wyłaniają się w 1/3 górnej części pędow.

Rurka kwiatowa jest [ w zależności od gatunku] mniej lub więcej często koło zalążni, kolankowo wygięsta w listrę "S", lub są proste, lekko odchylone od pędu lub skośnie wznoszą się ku górze. Kwiaty często są pokryte owłosieniem, szczecinami a nawet cierniami.

Korony kwiatowe mają różnego pokroju, od zupełnie na końcu zwartej, z pochylonymi do środka płatkami, do mniej lub więcej otwartych, a nawet o płatkach rozchylonych i niekiedy wygiętych na zewnątrz okwiatu. Korony mają w przeważającej większości, mniej lub bardziej skośne.

Płatki wewnętrzne mają najczęściej wznoszące się ku górze, u niektórych gatunków są pochylone do środka okwiatu, w innym wychylone na boki a nawet końcami nieco wygięte na zewnątrz i ku dołowi.

Dno kwiatowe jest bardzo żywo, podobnie jak płatki, zabarwione na kolor biało - zielonkawy do czerwonego. Często jest pokryte wąsko - lancetowymi łuskani [listkami okrywy] z kątów których, wyłaniają się wełniste kłaczki, lub bardzo różnej długości, kosmate włosy. Okrywa kwiatowa jest złożona z bardzo małych listków okrywy, które prawie się nie odróżniają, od okrywających je łusek. Prawie nigdy się nie otwierają, lub na bardzo krótki czas, przed otwarciem się okwiatu.

Dolne pręciki są usytuowane na małym, osiowym wybrzuszeniu, które zamyka nektarniki, lub z osiowego wybrzuszenia tworzy się błona [nazywana przez różnych autorów [diaphragmą = diafragmą] niekiedy ta diafragma otacza naokoło słupek i wtedy nie ma tam żadnych pręcików. W tym przypadku wszystkie te dolne pręciki są usytuowane, na najniższej części dna kwiatowergo, i mają bardzo długie, przeważnie wystające z rurki kwiatowej, nitki pręcikowe, oraz bardzo małe okrągle, lub nieco podłużne pylniki. Wianuszek pręcików z krótszymi nitkami pręcikowymi, jest rozmieszczony na wewnętrznej stronie rurki kwiatowej.

Słupek posiadają przeważnie długi i cienki, często lecz nie zawsze, wystaje ponad pręcikami, z wyraźnie odbijającymi się, mniej lub więcej pochylonych ku sobie, lub rozesłanych, piórek znamienia.
Prawie wszystkie gatunki tego rodzaju, mimo relatywnie niezbyt wysokiego wzrostu, już na młodych egzemplarzach [po około 2 - 8 lat] ukazują liczne, bardzo kolorowe i dekoracyjne kwiaty.

Owocnie są przeważnie małe o pokroju prawie kulistym, zdarzają się nawet 4 cm długości.
Często owocnie są owłosione, lecz szybko stają się gołe, lub pozostaje na wierzchołku resztki zeschniętego okwiatu. Owocnie są przeważnie wypełnione mniej lub bardziej gęstym miąższem, lecz szybko się zsychają.

Nasiona mają przeważnie pokrój skośnego jajka lub wydłużonej czapki, które często mają u swojej podstawy duży znaczek, są błyszczące [ rzadko matowe], przeważnie barwy czarniawej lub brązowej. Łupina nasienna jest często pokryta spłaszczonymi brodawkami, które są przegrodzone, rzędami drobnych, nie stykających się brodawkami, dołeczkach.


WabMaster: radek@ahz.pl